Jean Shin in collaboration with The Fabric Workshop and Museum in Philadelphia in 2006 made and installed TEXTile. An installation made from 22,528 recycled computer keycaps and 192 custom-made keycaps, fabric, a custom built working keyboard with interactive software, a video projection and to top it all off, a few good chunks of aluminium.
The computer keyboard keycaps are embedded into a length of cloth and have been layed out in order to create a transcript of the artists email correspondence with the manufacturers and fabricators involved in putting the work together. At one end, there is a working keyboard that allows visitors to the exhibition to type a message which is displayed on the screen at the opposite end and “thereby continuing the virtual dialogue”. Her web site says that “the project speaks to the pervasiveness of email in our lives while commenting on the fact that, despite the modern technology of virtual communication, our written language is linked to the tactile sensation of moving our fingers over an outmoded typewriter system.”
I applaud the fact that the fabric is readable and that there has been great thought and labour put in to ensure that the keys tell a story and recreate the making of the installation. Pictorial storytelling has played a dominant role in textile history but the written word is rare, more specifically textiles decorated entirely in the written word are rare and this work speaks strongly to those of us who communicate everyday using a keyboard. I also appreciate her acknowledgement of the importance that the fabricators played in developing the work and that they too are part of the work itself and the story that it has to tell.
As a side note, likely to be one of the longest pictorial textiles in history is the Bayeux tapestry which I have been lucky to see. Although called a tapestry it is actually an embroidered cloth that measures 70 m long and documents the events of the Norman invasion of England in 1066 with embroidered annotations in Latin. I found a great little video on YouTube that shows an animated Bayeux tapestry to tell the story in English… fun and effective.
Η Τζιν Σιν με τη συνεργασία του Εγραστηρίου Υφασμάτων και το Μουσείο της Φιλαδέλφιας το 2006 έφτιαξε κι εγκατέστησε το TEXTile. Μία εγκατάσταση φτιαγμένη από 22.528 επανακυκλωμένα καπάκια πλήκτρων και 192 ειδικά κατασκευασμένα καπάκια πλήκτρων, ύφασμα, ένα ειδικά κατασκευασμένο λειτουργικό πληκτρολόγιο με διαδραστικό λογοσμικό, έναν προβολέα βίντεο και για να το τελειώσουν όλο, μερικά καλά κομάτια αλουμινίου.
Τα καπάκια από πληκτρολόγιο υπολογιστή είναι εμφυτευμένα σε ένα μήκος υφάσματος κι έχουν ταξιθετηθεί με τρόπο ώστε να δημιουργούν μία καταγραφή της αλληλογραφίας με τους κατασκευαστές που επμλέχθηκαν στην συνάθριση του έργου. Στο ένα άκρο, είναι ένα λειτουργικό πληκτρολόγιο που επιτρέπει στους επισκέπτες στην έκθεση να δακτυλογραφούν ένα μήνυμα το οποίο προβάλεται στη οθόνη στην αντίθετη άκρη και “δι’αυτού συνεχίζει τον εικονικό διάλογο”. Η ιστοσελίδα της λέει πως “το έργο μιλάει στην διάχυτη παρουσία της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας στις ζωές μας σχολιάζοντας το γεγονός πως, αντίθετα με τη μοντέρνα τεχνολογία των εικονικών επικοινωνιών, η γραπτή μας γλώσσα είναι συνδεδεμένη με την απτή αίσθηση της κίνησης των δακτύλων μας πάνω από ένα παλιομοδίτικο σύστημα γραφομηχανής”.
Επιδοκιμάζω το γεγονός πως το ύφασμα είναι αναγνώσιμο και πως πολλή σκέψη και εργασία έχει πέσει πάνω του να επιβεβαιωθεί πως τα πλήκτρα λένε μία ιστορία και αναδημιουργούν την κατασκευή της εγκατάστασης αυτής. Η εικονογραφημένη εξιστόρηση έχει παίξει δεσπόζων ρόλο στην ιστορία του υφάσματος μα ο γραπτός λόγος είναι σπάνιος, πιό συγκεκριμένα υφάσματα διακοσμημένα εντελώς με τον γραπτό λόγο είναι σπάνια κι αυτή η δουλειά είναι σπάνια και μιλά δυνατά σε αυτούς από εμάς που επικοινωνούν καθημερινά χρησημοποιώντας ένα πληκτρολόγιο. Ακόμα εκτιμώ την αναγνώρισή της σημασίας που οι κατασκευαστές παίξαν στην ανάπτυξη του έργου και πως αυτοί επίσης είναι τμήμα του ίδιου του έργου και της ιστορίας που έχει να πει.
Ως υποσημείωση, πιθανόν να είναι το μακρύτερο εικονογραφημένο ύφασμα στην ιστορία είναι η ταπισερί του Μπαγιού που είμαι τυχερή να έχω δει. Αν και αποκαλείται ταπισερί, στην πραγματικότητα είναι ένα κεντητό ύφασμα που έχει μήκος 70 μέτρα και καταγράφει τα γεγονότα της εισβολής της Αγγλίας από τους Νορμανδούς το 1066 με κεντημένα υπομνήματα στα Λατινικά. Βρήκα ένα έξοχο μικρό βίντεο στο YouTube που δείχνει μία κινούμενη ταπισερί του Μπαγιού να λέει την ιστορία στα Αγγλικά… έχει πλάκα και είναι αποτελεσματικό!
Sandra Buckland. I am not sure what they are feeding their designers in Sweden but they are on a roll. This work is brilliant and again, it concentrates on the integration of handcraft processes and traditional techniques. From her site: “The human body is always the starting point. I am really fascinated by all the ways you can highlight, distort and transform the natural silhouette of the body with clothes and accessories. I build my garments by hand from a couple of basic bricks which I multiply and attach to each other in different ways to discover the shape that I want. In that sense I approach fashion more like a sculptor than a tailor. Through my heavy wool collage knitting I have found the ultimate way to express myself. It is a freedom to be able to make your own fabric while working. For me it is the absolute challenge. All the levels of skills you have to pass before you can even think about starting to improvise. It is the real thing and everything that the modern fashion industry is not.”
She has done away with her preconceived notions of how a body should look and inspires us to think freely and without constraint. Her endeavour to create with her hands, to mould and sculpt her clothing is encouraging and heartening. You can feel her inspiration and improvisation as if it were alive. Wonderful!
Σάντρα Μπάκλαντ. Δε ξέρω τι ταίζουν τους σχεδιαστές τους στη Σουηδία αλλά έχουν πάρει φόρα. Αυτή η δουλειά είναι φανταστική και πάλι, συγκεντρώνεται στην ολοκλήρωση χειροτεχνικών μεθόδων και πατροπαράδοτων τεχνικών. Από την ιστοσελίδα της: “Το ανθρώπινο σώμα είναι πάντα το αρχικό σημείο. Με γοητεύουν πραγματικά όλοι οι τρόποι που μπορείς να φωτίσεις, παραμορφώσεις και μεταμορφώσεις τη φυσιολογική σιλουέτα του σώματος με ρούχα και αξεσουάρ. Κατασκευάζω τα ρούχα μου με το χέρι από κανά δύο βασικά τούβλα τα οποία πολλαπλασιάζω και κολλάω το ένα με το άλλο με διαφορετικούς τρόπους για να ανακαλύψω το σχήμα που θέλω. Με αυτή την έννοια προσεγγίζω τη μόδα περισσότερο σα γλύπτης παρά σα ράπτης. Μέσω του πλεκτού κολλάζ μου από παχύ μαλλί έχω βρει τον απόλυτο τρόπο να εκφράζομαι. Είναι μά ελευθερία να μπορείς να φτιάχνεις το δικό σου ύφασμα ενώ δουλεύεις. Για εμένα είναι η απόλυτη πρόκληση. Όλα τα επίπεδα δεξιοτεχνίας που πρέπει να περάσεις προτού καν μπορέσεις να σκέπτεσαι το αυτοσχεδιασμό. Είναι το πραγματικό και είναι όλα όσα η βιομηχανία μοντέρνας μόδας δεν είναι.”
Δεν είναι πλέον προϊδεασμένη με το πως πρέπει να δείχνει ένα σώμα και μας εμπνέει να σκεπτούμε ελεύθερα και χωρίς περιορισμό. Η επίπονη προσπάθειά της να δημιουργήσει με τα χέρια της, να διαπλάσει και να λαξέυσει τα ρούχα της είναι ενθαρυντική και εγκάρδια. Μπορείς να αισθανθείς την έμπνευσή της και τον αυτοσχεδιασμό της σα να είναι ζωντανά. Θαυμάσια!
This is not your average pen! The smartpen records what you write using an infrared camera in the tip of the pen and an integrated microphone records sound at the same time. If you want to recall what was being said when you were writting something, you click on the word with the pen and it pulls the linked audio up from its memory and plays it back to you. No computer required. This is all made possible using miniscule dots on paper that allow the camera to record the pen’s position. The pen also recognises the function “buttons” printed on the bottom of the page which allows you to navigate through the pen’s inbuilt software. Ideal for people attending seminars, university lectures and such.
From what’s being said around the internet from actual users, it does the job marvelously. I, however want it so that I can jot down all of my ideas and illustrations along with keywords and tags, save it and then make all of those ideas searchable which is easy as the pen scans as you write! The hardest thing about ideas and ideas management is recording them correctly and having access to them when they are required. From simple discussions about implementing changes to things that you already have in action to grand ideas that you hope to accomplish in the next couple of decades. I am looking forward to being able to recall a verbal explanation of an illustration that I have drawn and hopefullly all of the ideas that sprung from it.
Head over to Livescribe to read the specs, watch the full product video and to learn more about the technology behind it… good stuff, the Mac version came out a few weeks ago too!
Αυτό δεν είναι ένα τυχαίο στυλό! Το έξυπνο στυλό καταγράφει τι γράφεις χρησημοποιώντας μία κάμερα υπέρυθρου φωτός στην άκρη του και ένα μικρόφωνο καταγράφει ήχο την ίδια στιγμή. Αν θέλεις να αναθυμηθείς τι είχε ειπωθεί όταν έγραφες κάτι, πατάς τη λέξη με το στυλό και τραβάει τον ήχο από τη μνήμη του και σου τον παίζει. Δεν απαιτείται υπολογιστής. Όλα αυτά γίνονται δυνατά χρησημοποιώντας μικροσκοπικές βουλίτσες στο χαρτί που επιτρέπουν στο στυλό να καταγράφει τη θέση του. Το στυλό επίσης αναγνωρίζει τα “κουμπιά” λειτουργειών στη κάτω μεριά της σελίδας τα οποία σου επιτρέπουν να πλοηγείσαι στο ενσωματομένο λειτουργικό πρόγραμμα του στυλού. Ιδανικό για ανθρώπους που παρακολουθούν σεμινάρια, διαλέξεις στο πανεπιστήμιο κι άλλα.
Από ό,τι λέγεται στο διαδίκτυο από διάφορους πραγματικούς χρήστες, κάνει τη δουλειά του θαυμάσια. Εγώ, πάντως το θέλω έτσι ώστε να σημειώνω όλες μου τις ιδέες και σκίτσα μαζί με λεξεις κλειδιά κι ετικέτες, να σώζω το κείμενο και να κάνω όλες τις ιδέες μου αναζητήσιμες που είναι εύκολο μιας και το στυλό σκανάρει όπως γράφεις! Το δυσκολότερο πράγμα με τις ιδέες και την διαχείρησή τους είναι η σωστή καταγραφή τους και να έχεις πρόσβαση σε αυτές όταν απαιτείται. Από απλές συζητήσεις για την εφαρμογή αλλαγών σε πράγματα ήδη ενεργά μέχρι μεγάλες ιδέες που ελπίζεις να πραγματοποιήσεις στις επόμενες δεκαετείες. Ανυπομονώ να μπορώ να αναθυμούμαι τη προφορική εξήγηση μίας εικονογράφισης που είχα σχεδιάσει και πιθανότατα όλες τις ιδέες που αναπήδησαν από αυτή.
Τραβήξτε για τη σελίδα της Livescribe να διαβάσετε τις προδιαγραφές, να παρακολουθήσετε το βίντεο του προϊόντος και να μάθετε για την τεχνολογία πίσω από αυτό… καλά πράγματα, βγήκε και το πρόγραμμα για Mac πριν μερικές εβδομάδες!
ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΤΙΓΜΑΤΟΣ ΜΕ ΚΟΥΚΙΔΕΣ
Μικροκουκίδες τυπωμένε στο χαρτί Livescribe επιτρέπουν την κάμερα υπέρυθρου φωτός στην άκρη του έξυπνου στυλού Pulse να παρακολουθεί όλα όσα γράφετε.
Ειδικά σημεία ελέγχου στη κάτω μεριά κάθε σελίδας σε βοηθάνε να πλοηγείσαι στις εφαρμογές και τα χαρακτηριστικά του στυλού.
Above are the concept drawings and an image of the coin in circulation designed by Stani Michiels. The parameters were set by the Dutch Ministry of Finance which established a competition amongst a select group of architectural firms and artists to design a 5 euro commemorative coin to the theme of “Netherlands and Architecture”. Stani won the competition with his coin and he posted his design process for the development of the coin on his blog.
For the front of the coin, he created a portrait of the Queen using text of different size and weight. The text itself is a list of important Dutch architects and I imagine the real problem in creating this list was how to order them, who goes first and who goes last. To resolve this problem, he decided to order the names not alphabetically or chronologically but instead he “used the internet as a seismograph and ordered the architects by the number of hits on the internet”. I guess to a degree this method reflects the architects cultural relevance at this point in time, by demand on information for each. Finally, to ensure that the image would be visible amoungst the text, the line width of each character changes.
For the back, he took a series of books on various Dutch architects and placed them along the rim of the coin as if on a bookshelf. They rise towards the centre of the coin evoking the skyline of a city of skyscrapers, seen from underneath. He has also managed to create a silhouette of the Netherlands by carefully placing the book heights where needed. Birds have been positioned in the sky suggesting the geographical locations of the capital of each province. And to top it all off, each bird is representative of the typical bird for that provence. Brilliant!
So having won the competition, 350,000 coins went into circulation in October and they are fantastic. For more picture of the process, head over to his site to take a look.
The coin is very well designed, incorporating architecture, history, knowledge, leadership, achievement, individual contribution to a field and location, all cleverly ordered in to the one design. A deserving honour indeed!
Πάνω είναι τα σχέδια και μία εικόνα για το νόμισμα σε κυκλοφορία σχεδιασμένο από τον Στάνι Μίτσιελς. Οι παράμετροι είχαν τεθεί από το Ολλανδικό Υπουργείο Οικονομίας που θέσπισε ένα διαγωνισμό μεταξύ μιας διαλεγμένης ομάδας αρχιτεκτονικών εταιριών και καλλιτεχνών να σχεδιάσουν ένα αναμνηστικό νόμισμα των 5 ευρώ στο θέμα “Ολλανδία και Αρχιτεκτονική”. Ο Στάνι κέρδισε το διαγωνισμό με το νόμισμά του και δημοσίευσε τη διδικασία του σχεδιασμού για την ανάπτυξη του νομίσματός του στο μπλογκ του.
Για την μπροστά όψη του νομίσματος, δημιούργησε μία πρωσοπογραφία της Βασσίλισας χρησημοποιώντας γράμματα διαφορετικού μεγέθους και πάχους. Το κείμενο είναι το ίδιο μία λίστα σημαντικών Ολλανδών αρχιτεκτόνων και φαντάζομαι το πραγματικό πρόβλημα με τη δημιουργία αυτής της λίστας ήταν το πώς να του ταξινομίσεις, ποιός πάει πρώτος και ποιός τελευταίος. Για να λυθεί αυτό το πρόβλημα, αποφάσισε να ταξινομίσει τα ονόματα όχι αλφαβητικά ή χρονολογικά αλλά “χρησημοποίησα το διαδίκτυο σα σεισμογράφο και ταξινόμισα τους αρχιτέκτονες με βάση το πόσο δημοφιλής ήταν σε αυτό”. Φαντάζομαι σε ένα βαθμό αυτή η μέθοδος αντικατοπτρίζει την πολιτιστική σχέση του αρχιτέκτονα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Τελικά, για να επιβεβαιώσει πως η εικόνα θα ήταν ορατή μέσα στο κείμενο, το πάχος των γραμμών του κάθε γράματος αλλάζει,
Για την πίσω όψη, πήρε μία σειρά βιβλίων για διάφορους Ολλανδούς αρχιτέκτονες και τα τοποθέτησε γύρω από το περίγραμμα του νομίσματος σα να ήταν ράφι. Ανεβαίνουν προς το κέντρο του νομίσματος μοιάζοντας σα τη κορυφογραμμή μίας πόλης με ουρανοξύστες, όπως φαίνονται από χαμηλά. Καταφέρνει ακόμα να δημιουργήσει το περίγραμμα της Ολλανδίας προσεκτικά τοποθετόντας τα ύψη των βιβλίων όπου χρειάζονται. Πουλιά έχουν τοποθετηθεί στον ουρανό υπαινίσσοντας τη γεωγραφική θέση της πρωτεύουσας του κάθε νομού. Και για να το τελειώσει, το κάθε πουλί είναι το αντιπροσωπευτικό πουλί για τον κάθε νομό. Λαμπρά!
Οπότε έχοντα κερδίσει τον διαγωνισμό, 350.000 νομίσματα τέθηκαν σε κυκλοφορία τον Οκτώβρη και είναι φανταστικά. Για περισσότερες φωτογραφίες της διαδικασίας, πηγαίνετε στην ιστοσελίδα του να ρίξετε μια ματιά.
Αυτό το νόμισμα είναι πολύ καλά σχεδιασμένο, ενσωματόνοντας αρχιτεκτονική, ιστορία, γνώση, ηγεσία, κατόρθωμα, ατομική συνεισφορά σε τομέα και περιοχή, όλα έξυπνα ταξινομημένα σε ένα σχέδιο. Μία πραγματικά άξια τιμή!
Helena Hörstedt is a designer-maker of handmade garments that are expressed entirely in black to concentrate on structure, technique and detail. She uses origami folds, pleats and traditional tailoring to create her lavish and exquisite silhouettes. She has this to say about her work: “I think the genuine work and the handcrafted feeling gives an irreplaceable value to the garment. The trade of handcrafting is always one of the most important sources for both construction of and inspiration for my design. I want my garment to be a fascinating visual experience as much as a usable [experience]. I want them to build a desire, continuously expand and to surprise the beholder.” This is not fickle fashion!
Η Χελίνα Χόρστεντ είναι σχεδιάστρια-δημιουργός χειροποίητων ενδυμάτων τα οποία είναι εντελώς εκφρασμένα σε μαύρο για να εστιαστούν στη δομή, τεχνική και λεπτομέρια. Χρησημοποιέι διπλώματα οριγκάμι, πιέτες και πατροπαράδοτη ραπτική για να δημιουργήσει τις πλούσιες και εξαίσιες σιλουέτες της. Έχει αυτά να πεί για τη δουλειά της: “Νομίζω πως η αυθεντική δουλειά και η χειροποίητη αίσθηση δίνει μιά αναντικατάστατη αίσθηση στο ένδυμα. Η χειροτεχνία είναι πάντα μία από τις βασικότερες πηγές όχι μόνο για της κατασκευή αλλά και για την έμπνευση του σχεδίου μου. Θέλω το ένδυμά μου να είναι τόσο μία συναρπαστική εμπειρία όσο είναι και χρησημοποιήσημο. Τα θέλω να κλιμακώνουν ένα πάθος, συνεχόμενα να διαστέλονται και να εκλπήσουν τον αυτόπτη.” Αυτή η μόδα δεν είναι αψίκορη!
Tenori-on was designed by Japanese artist Toshio Iwai and is produced by YAMAHA, known not only for their motorbikes and cars but also for their musical instruments with which they started as a company in 1887. I was very intrugued when I first saw this tablet on Wired. It looked very interesting but I was not quite ready for the pulse of inspiration it gave me watching it in action in some capable persons’ hands! Make sure you watch the video. This is a window in music time, a living loop you hold in and mould using your hands. It does not need a computer, though it can be connected to one, and it removes the panel of glass between your music and your fingers, commonly known as your screem. It gives you this spatial and temporal way to just flick notes on or off. It even alows you to add little jumping and pulsing entities that generate music as they move in this music window. I want one not because I can actually write or play music, I can’t, but for the sheer enjoyment of handling music like putty with my bare hands.
There are quite a few interviews with known musicians sharing their Tenori-on experience, these guys love this instrument. We love the one where Jim O’rourke freaks out in a very Japanese way when they demonstrate this to him. You can also have a look at the wikipedia article on the instrument. And yes … the lights show through the back of the device! It has been available at shops since last September.
Το Τενόρι-ον έχει σχεδιαστεί από τον Τόσιο Ίγουαϊ και κατασκευάζεται από την YAMAHA, γνωστή όχι μόνο για τα μηχανάκια κι αυτοκίνητά της αλλά και για τα μουσικά της όργανα με τα οποία ξεκίνησε κι ως εταιρία το 1887. Μου κινήθηκε πάρα πολύ η περιέργεια όταν είδα αυτό το πινακάκι στο Wired. Έδειχνε πολύ ενδιαφέρον αλλά δεν ήμουν αρκετά προετοιμασμένος για τον παλμό έμπνευσης που μου δώθηκε παρακολουθώντας το εν ενεργεία στα ικανά χέρια κάποιων ατόμων. Σίγουρα πρέπει να παρακολουθήσετε το βίντεο. Αυτό είναι ένα παράθυρο στο μουσικό χρόνο, μία ζωντανή λούπα που κρατάς και πλάθεις στα χέρια σου. Δε χρειάζεται υπολογιστή, αν και μπορεί να συνδεθεί, και αφαιρεί τη γυάλινη πλάκα μεταξύ της μουσικής σου και των δακτύλων σου κοινώς γνωστή ως οθόνη. Σου δίνει ένα τοπικό και χρονικό τρόπο να αναβοσβύνεις νότες. Σου επιτρέπει ακόμα και να προσθέτεις μικρές οντότητες που χοροπηδάνε και πάλονται δημιουργόντας μοθσική όπως κινούνται σε αυτό το μουσικό παράθυρο. Θέλω ένα όχι γιατί μπορώ να γράψω μουσική, δεν μπορώ, αλλά εντελώς για την απόλαυση του χειρισμού μουσικής με τα γυμνά μου χέρια.
Υπάρχουν αρκετές συνεντεύξεις με γνωστούς μουσικούς που μοιράζονται με μας την εμπειρία τους με το Τενόρι-ον, μιλάμε πολύ το πάνε. Πολύ μας αρέσει αυτή με τον Τζίμ Ο’ρούρκ που “τα παίζει” με ένα πολύ Γιαπονέζικο τρόπο όταν του κάνουν επίδειξη. Μπορείτε ακόμα να δείτε το λήμα στη βικιπαίδια για το όργανο. Και ναι … τα φωτάκια φαίνονται κι από πίσω! Είναι διαθέσιμο σε μαγαζιά από τον περασμένο Σεπτέμβρη.
BRIEFC(eramic)ACE is a concept for a hard-shell briefcase made from zirconium dioxide, which is an extremely strong, hardy and rarely used form of ceramic. It was created in an effort to challenge our traditional understanding of ceramic and use the material in a manner very much against the norm. Zirconium diοxide rates second to diamond on the hardness scale which means that it is impervious to scratches and abrasions οutperforming all generally applied plastics. The added bonus to using a material like this is that it is skin friendly and very different to what we are traditionally used to feeling and holding. Τhe designer Alexandros Stasinopoulos describes it as having a “unique sensuous tactility”. Leather is proposed for the handle and closures, counterbalancing the hardness of the ceramic and creates an extremely successful product proposal. The beauty of this baby is that it crosses many markets, I can see this against just about any look, from Italian boots to leather loafers to a really sleek pair of sneakers. I am sure that one could make it work with a bit of bling too. Either way, BREIFC(eramic)ACE is very good looking and has utilised a superb set of materials and finishes. Here’s hoping that it makes it to production! Ooh, the BREIFC(eramic)ACE has recently been awarded an IF concept award (2008)! Some more images after the jump.
Η BRIEFC(eramic)ACE είναι μία ιδέα για ένα βαλιτσάκι με σκληρό περίβλημα φτιαγμένο από διοξείδιο ζιρκονίου, το οποίο υλικό είναι εξαιρετικά σκληρό, ανθεκτικό και είναι μια μορφή κεραμεικού που σπάνια χρησημοποιείται. Δημιουργήθηκε σε μία προσπάθεια πρόκλησης της πατροπαράδοτης κατανόησης που έχουμε για τα κεραμεικά και να χρησημοποιηθεί το υλικό με ένα τρόπο αντίθετα από τον συνηθισμένο. Το διοξείδιο του ζιρκονίου κατατάσεται δεύτερο μόνο μετά από το διαμάντι στη κλιμακα σκληρότητας που σημαίνει πως είναι άτρωτο σε γρατζουνιές και ξυσίματα από όλα τα πλαστικά που γενικά εφαρμόζονται. Το επιπρόσθετο μπόνους με τη χρήση ενός τέτοιου υλικού είναι το πόσο φιλικό είναι με το δέρμα και το πόσο διαφορετικό είνα σε σχέση με αυτά που είμαστε συνηθισμένοι να κρατάμε και να αγγίζουμε. Ο σχεδιαστής, Αλέξανδρος Στασινόπουλος το περιγράφει σα να έχει μια “μοναδική αίσθηση στο άγγιγμα”. Δέρμα έχει προταθεί για τη χειρολαβή και τα λουράκια, εξισσοροπόντας τη σκληρότητα του κεραμεικού και δημιουργόντας μία εξαιρετικά επιτυχημένη πρόταση προϊόντος. Η ομορφιά με αυτό το μωράκι, είναι πως συνυπάρχει σε πολλούς τομείς της αγοράς, μπορώ να το δώ με φόντο οποιοδήποτε λουκ, από Ιταλικές μπότες σε δερμάτινα μοκασίνια μέχρι και σε τρέντι αθλητικό. Είμαι σίγουρος πως θα μπορούσε κανείς να το κάνει να δουλέψει και με λίγο μπλιγκ. Σε κάθε περίπτωση, το βαλιτσάκι BREIFC(eramic)ACE είναι και πολύ όμορφο κι έχει χρησημοποιήσει ένα αξεπέραστο σύνολο υλικών και φινιρισμάτων. Με ελπίδα να τα καταφέρει να φτάσει στην παραγωγή! Α, στη BREIFC(eramic)ACE πρόσφατα απονέμησαν ένα βραβείο IF concept award (2008)! Μερικές ακόμα εικόνες μετά το κλικ.
Sachiko Kodama. Scientist and artist. Sachiko lives in Tokyo and works at the University of Εlectro-Communications. The work above is titled ‘Morpho Tower’ and it is created using ferrofluid and electromagnets. The base of the work is a granite housing that contains an electromagnet and the fluid climbs a Teflon coated steel spike. There are no moving parts in this living sculpture and there is no sound but that created by the moving liquid. Two wires connect the electromagnet to the power device and the ferrofluid is controlled by supplying different amounts of current to the electromagnet. It is a beautiful creation and one that I would very much like to see in person. I imagine that it is extremely calming and tranquil. A lovely use of materials! Video interview after the jump.
Σασίκο Κοντάμα. Επιστήμονας και καλλιτέχνης. Η Σασίκο ζει στο Τόκυο και δουλεύει στο Πανεπιστήμιο Ηλεκτρο-Επικοινωνιών. Η δουλειά της στις άνω φωτογραφίες έχει τίτλο “Morpho Tower” κι έχει δημιουργηθεί χρησημοποιώντας υδροσίδηρο και ηλεκτρομαγνήτες. Η βάση του έργου είναι περίβλημα γρανίτη που περιέχει έναν ηλεκτρομαγνήτη και το υγρό ανεβαίνει σε μία ράβδο επιχρισμένη με Τεφλόν. Δεν υπάρχουν κινούμενα εξαρτήματα σε αυτό το ζωντανό γλυπτό ούτε και ήχος παρά μόνο αυτός που δημιουργεί η ροή του υγρού. Δύο καλώδια ενώνουν τον ηλεκτρομαγνήτη με το ρεύμα και ο υδροσίδηρος ελέγχεται με την παροχή διαφορετικών ποσοτήτων ρεύματος στον ηλεκτρομαγνήτη. Είναι μία πανέμορφη δημιουργία και μία που θα ήθελα να δω από κοντά. Φαντάζομαι να είναι άκρως γαληνευτικό και ήρεμο. Θαυμάσια χρήση υλικών! Βίντεο συνέντευξης μετά το κλικ.
Σας έχει τύχει να θέλετε να καλέσετε υπηρεσία/εταιρία στην Αμερική αλλά να έχουν μόνο τηλέφωνα για γραμμή χωρίς χρέωση; Και μετά, όταν τα δοκιμάζετε να ακούτε ηχογρφημένο μήνυμα πως ο αριθμός δε δέχεται κλήσεις από την χώρα που καλείτε; Μη με παρεξηγείτε, δε θέλω να αποφύγω τη χρέωση για διεθνή κλήση. Δοκίμασα ό,τι τρόπο μπορούσα να βρω στο διαδίκτυο και λύση δε βρήκα. Τελικά σκέφτηκα δοκιμάσω τη λειτουργία του Skype “Call Phones”. Κανονικά πρέπει να έχεις αρκετά χρήματα στο Skype λογαριασμό σου να αρκούν για τοπική χρέωση στη χώρα που καλείς. Κι εδώ επιφωνούμε “ΕΥΡΗΚΑ!” Οι αριθμοί 1-800 δε χρεώνουν και συνδέονται κανονικά! Πήρα τηλέφωνο όσες φορές ήθελα, έκανα τη δουλειά μου και δε μου κόστισε τίποτα! Ευχαριστώ Skype!!
Has it ever happened to you that you want to call a department/company in the United States but they only list toll-free numbers? Then, when you try them to hear a recorded message that this number does not accept calls from the country you are calling? Do not misunderstand me, I do not want to avoid the iternational call charges. I tried any way I could find on the internet but no solution. In the end I thought to try the Skype function “Call Phones”. Normally, you need to have money in your Skype account enough for a local call at the country you are calling. And at this point we scream out “EUREKA!” 1-800 numbers are cost free and connect without a problem! I called as many times as I needed, got my job done and it cost me nothing! Thanks Skype!!
These guys are pretty great! They are Vladimir Loginov and Maksim Loginov and they own and operate Hand Made Fonts from Estonia. They MAKE fonts and quite literally. Their materials are vast and varied and they seem quite willing to try just about anything to make a new font. HMF encourages us to step outside our font books and expand the normal modes of font/text based communication. Check out their site where they have at my last count .. 119 fonts to purchase and use creatively!
Αυτά τα τυπάκια είναι αρκετά καλά! Είναι οι Βλαντιμίρ Λογκίνοβ και ο Μαξίμ Λογκίνοβ και η εταιρία τους είναι η Hand Made Fonts στην Εστονία. ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ γραμματοσειρές κανονικότατα. Τα υλικά τους είναι άπειρα και ποικίλα και αυτοί φαίνονται να είναι πρόθυμοι να δοκιμάσουν ο,τιδήποτε για να φτάξουν μια νέα γραμματοσειρά. Η εταιρία τους μας ενθαρύνει να βγάλουμε το κεφάλι από τα βιβλία γραμματοσειρών μας και να διευρύνουμε τους συμβατικούς τρόπους επικοινωνίας βασισμένες σε γράμματα/κείμενο. Ρίξτε μια ματιά στην ιστοσελίδα τους όπου κατά την τελευταία μου απογραφή είχαν … 199 γραμματοσειρές για αγορά και δημιουργική χρήση!
David Krings has produced a fantastic collection of objects from ceramic using special mould structures to create these elaborate and complicated forms. The silhouettes are new and fascinating, they have bold architectural lines but appear soft and tactile.
The vase in the image above, Columba, is available through Mossi as a limited edition of 100 pieces. There are more images are after the jump, take a slow look and savour, these pieces are truly unique.
O David Krings έχει δημιουργήσει μία φανταστική συλλογή από κεραμεικά αντικείμενα χρησημοποιώντας ειδικές κατασκευές καλουπιών για να πλάσει αυτές τις περίτεχνες και περίπλοκες φόρμες. Οι σιλουέτες είναι νέες και συναρπαστικές, έχουν τολμηρές αρχιτεκτονικές γραμμές μας δείχνουν να είναι απαλές στην αφή.
Το βάζο στην πιο πάνω εικόνα είναι διαθέσιμο από τη Mossi ως μέρος μίας περιορισμένης συλλογής 100 κοματιών. Υπάρχουν περισσότερες εικόνες μετά το κλικ, κοιτάξτε αργά και γευτείτε, αυτά τα κομάτια είναι πραγματικά μοναδικά.
Not drinking enough water every day is a problem that I think many people have. For whatever reason, we skip past the daily requirement as if it’s an option rather than a requirement. So how do we ensure that we start drinking, and start hydrating properly. The people over at KOR set out to encourage people to drink water by creating a water bottle so beautiful it is easily becomes a fashionable accessory. One that you keep on you or with you at all times in the same way that most are tenderly attached to their laptop, mobile phone or handbag …. It has been designed to look good, feel good and most importantly not take away from what it is or what it contains. The KOR ONE is elegant, sleek, and ergonomic. From the features and specifications page it sounds like they’ve thought of everything. I especially like the wide mouth and the soft rubber base. Oh and the handle, you can probably strap that handle to the side of your bag or feed a strap through it … in the process I’ve convinced myself that I need one!
Το να μη πίνεις αρκετό νερό κάθε μέρα είναι ένα πρόβλημα που πιστεύω έχουν αρκετοί άνθρωποι. Για οποιονδήποτε λόγο, αγνοούμε την ημερήσια απαίτηση του σώματός μας για νερό λες και είναι κατά προαίρεση παρά κατά απαίτηση. Πως λοιπόν εξασφαλίζουμε πως θα αρχίσουμε να πίνουμε νερό και πως θα αρχίσουμε να εφυδατωνόμαστε κανονικά; Οι ανθρώποι στην KOR έβαλαν σκοπό να ενθαρύνουν τον κόσμο να πίνει νερό δημιουργόντας ένα μπουκάλι νερού τόσο όμορφο που εύκολα γίνεται μοδάτο εξεσουάρ. Ένα που έχεις πάντα μαζί σου με τον ίδιο τρόπο που οι περισσότεροι είναι στοργικά συνδεδεμένοι με το λάπτοπ, κινητό ή τσάντα τους … Έχει σχεδιαστεί να φαίνεται ωραίο, να αισθάνεται ωραία και σημαντικότερα να μην αφαιρεί από ούτε από την λειτουργία μα ούτε κι από το περιεχόμενό του. Το KOR ONE είναι κομψό κι εργονομικό. Από την σελίδα με τα χαρακτηριστικά δείχνει πως τα έχουν σκεπτεί όλα. Ιδιαίτερα μου αρέσει το μεγάλο στόμιο και η βάση από μαλακό καουτσούκ. Ω! και το χερούλι, πιθανότατα μπορείς να το δέσεις στο πλάι της τσάντας σου ή και να περάσεις κάποιο λουράκι από μέσα του … ενώ το σκέφτομαι έχω πείσει τον εαυτό πως το χρειάζομαι!
Surround the writingtable by a sea of oversized French cushions, some like minded associates and you’ve got yourself the right conditions for an ideastorm! I don’t know if I should say this, but IKEA would do a great job with this if they licensed it off Mr. Saemmer.
Περικύκλωσε το γραφείο με μία θάλασσα από υπεμεγέθη Γαλλικές μαξιλάρες, μερικούς ομοιδεή συνεργάτες κι έχεις τις κατάλληλες συνθήκες για μία θύελα ιδεών! Δε ξέρω αν θα πρέπει να το πω, μα η IKEA θα έκανε μία θαυμάσια δουλειά με αυτό αν έπερνε άδεια παραγωγής από τον κύριο Saemmer.
I just turned around to Aris saying: “shit … you can power a clock with fruit!” And Aris looked at me like I just crawled out of a cave. Obviously on the day my class was learning this in Chemistry I was re-threading my sewing machine … or knitting! So, this clock is powered by “primary school chemistry” and an electrolysis between the plug and the lemon. For those of you that read english, wiki has an entry titled “lemon battery” and for those who read greek, Aris has added a little description in greek after the jump.
The Anna Gram site says that the clock will run on the energy of the lemon for a week or longer and was designed in an effort to “remind ourselves that nature, in spite of the various transformations to which we subject her, is still our direct energy source”.
Μόλις είπα στον Άρη: “shit … με ένα φρούτο μπορείς να τροφοδοτήσεις ένα ρολόι με ρεύμα!” Κι ο Άρης με κοίταξε λες και μόλις βγήκα από κανά σπήλαιο. Προφανέστατα τη μέρα που μαθαίναμε για αυτά τα πράγματα στη Χημεία εγώ έβαζα κλωστή στη ραπτική μου μηχανή … ή έπλεκα! Λοιπόν, αυτό το ρολόι τροφοδοτείται με “προσχολική χημεία” και την ηλεκτρόλυση μεταξύ του βύσματος και του λεμονιού. Για εσάς που διαβάζετε αγγλικά, η βικιπαίδια έχει ένα λήμα με τίτλο “μπαταρία λεμονιού” και για σας που διαβάζετε ελληνικά, ο Άρης έχει προσθέσει μια μικρή περιγραφή στα ελληνικά στη συνέχεια του άρθρου.
Η ιστοσελίδα της Anna Gram λέει πως το ρολόι λειτουργεί με το ρεύμα από ένα λεμόνι για μια εβδομάδα ή περισσότερο και σχεδιάστηκε σε μία προσπάθεια να “μας υπενθυμίσει πως η φύση, αντίθετα με τις μετατροπές στις οποίες την υποβάλουμε, είναι ακόμα η άμεση ενεργειακή πηγή μας”.
Up until January, the Museum Herakleidon will be showing Escher drawings in Thissio. The sheer number of works that will be on display throughout the year means that they have to show the exhibition over four phases. The first phase is titled the ‘Period of Discovery’ and will run up until the 11th of January. The other three phases will be shown as follows but we will throw a reminder up when they come along:
• Second Phase ”Italian Period” ~ 17/01/09 - 18/04/09
• Third Phase “Unknown Escher” ~ 25/04/09 - 02/08/09
• Forth Phase “Escher in Color” ~ 22/08/09 - 15/11/09
I remember going to an exhibition of Escher works at the Herakleidon a couple of years ago. ‘06 I think and I was very impressed with their space and particularly the treatment of the works within it. Each artwork had plenty of space around it and each was very well lit. They also presented a fantastic range of work and there was alot of it. I havεn’t managed to see this one as yet but I am positive that they have again put together a great exhibition.
If you have been to see it, lend us your thoughts …..
Μέχρι τον Ιανουάριο, το Μουσείο Herakleidon θα παρουσιάζει σχέδια του Έσερ στο Θησείο. Ο μεγάλος αριθμός έργων που θα παρουσιαστούν στη διάρκεια του έτους σημαίνει πως θα πρέπει να παρουσιαστεί η έκθεση σε τέσσερεις φάσεις. Η πρώτη φάση έχει τίτλο “Η Περίοδος της Ανακάλυψης” και θα διαρκέσει μέχρι τις 11 Ιανουαρίου. Οι άλλες τρεις φάσεις θα παρουσιαστούν ως ακολουθεί αλλά θα ρίξουμε μία υπενθύμιση όταν πλησιάζουν:
Θυμάμαι να είχα πάει σε μία έκθεση με έργα του Έσερ στο Ηerakleidon πριν κανα δυο χρόνια. ‘06 νομίζω και ήμουν πολύ εντυπωσιασμένη με τον χώρο και συγκεκριμένα με την μεταχείριση των έργων σε αυτόν. Κάθε έργο είχε πολύ χώρο γύρω του και ήταν φωτισμένο πολύ καλά. Επίσης παρουσιάσανε μία φανταστική σειρά έργων και μάλιστα πολλά. Δεν έχω καταφέρει ακόμα να δώ αυτή ακόμα αλλά είμαι θετική πως και πάλι έχουν διοργανώσει μία εξαιρετική έκθεση.
Brand Image has designed a paper water bottle! Based on the fact that each day 60 million plastic water bottles are discarded in the United States and only 14% of those get recycled, the need for an environmentally-friendly solution is quite evident. They considered the problem and asked themselves “could we design a container that would leverage sustainability, be easy to transport and enhance the consumer’s drinking experience?” This train of thought led to a totally recyclable paper bottle that is made from 100% renewable resources. Being designed for various consumer applications, the materials are completely food-safe. I am curious, how will familiar brands be integrated into the design of the bottle? And, if the bottle is to contain liquid … what is involved in making a paper bottle water-proof?
Of course I have many questions regarding the very concept of single-use liquid bottles: will an ‘environmentally-friendly’ single-use bottle encourage consumers to be more flippant with their disposal of such items and dispose more in general? Should we be encouraging people to use recyclable-refillable bottles rather than single-use recyclable ones when so few get recycled in reality? Should we be concentrating more on regular tap water so that it is preferable? Refillability may be more effective than recyclability when it comes to water bottle waste.
Η Brand Image έχει σχεδιάσει ένα χάρτινο μπουκαλάκι νερού! Βασισμένοι στο γεγονός πως κάθε μέρα 60 εκατομύρια πλαστικά μπουκαλάκια νερού καταλήγουν στα σκουπίδια στις Ηνωμένες Πολιτείες και μόνο 14% από αυτά επανακυκλώνονται, η ανάγκη για μία φιλική προς το περιβάλλον λύση ήταν ολοφάνερη. Μελέτησαν προσεκτικά το πρόβλημα κι αναρωτηθήκαν “θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε ένα δοχείο που θα μπορούσε να ενισχύσει περιβαλλοντολογική στήριξη, να είναι εύκολο στη μεταφορά και να βελτιώνει την εμπειρία του καταναλωτή όπως πίνει από αυτό;” Αυτός ο νοερός συρμός οδήγησε σε ένα εντελώς επανακυκλώσιμο χάρτινο μπουκάλι που είναι κατασκευασμένο από 100% ανανεώσιμους πόρους. Είναι σχεδιασμένο για διάφορες καταναλωτικές εφαρμογές, οπότε τα υλικά είναι τελείως ασφαλή για τρόφιμα. Είμαι περίεργη, πως θα μπορέσουν γνώριμες μάρκες να ολοκληθούν με το σχέδιο της φιάλης? Και, αν η φιάλη θα περιέχει υγρό … τι εμπλέκεται ώστε μία χάρτινη φιάλη να γίνεται στεγανή;
Φυσικά έχω πολλές ερωτήσεις σχετικά με την ίδια την ένοια των φιαλών μίας χρήσης: θα μπορούσε ένα “φιλικό προς το περιβάλλον” μπουκαλάκι μίας χρήσης να ενθαρύνει τους καταναλωτές να είναι επιπόλαιοι με το πως θα πετάνε τέτοιου είδους αντικείμενα και γενικά θα πετάνε περισσότερα; Μήπως θα έπρεπε να ενθαρύνουμε τον κόσμο να χρησημοποιέι επανακυκλώσιμα-επαναγεμιζόμενα μπουκαλάκια αντί μίας χρήσης όταν τόσο λίγα μπουκάλια επανακυκλώνονται? Μήπως θα έπρεπε να συσκεντρωνόμαστε περισσότερο στο κοινό νερό βρύσης ώστε να είναι προτιμότερο; Ο επαναγεμισμός μπορεί να είναι περισσότερο αποδοτικός τουλάχιστω όταν μιλάμε για μπουκαλάκια νερού.
