Citrus clock - Ρολόι εσπεριδοειδών

I just turned around to Aris saying: “shit … you can power a clock with fruit!” And Aris looked at me like I just crawled out of a cave. Obviously on the day my class was learning this in Chemistry I was re-threading my sewing machine … or knitting! So, this clock is powered by “primary school chemistry” and an electrolysis between the plug and the lemon. For those of you that read english, wiki has an entry titled “lemon battery” and for those who read greek, Aris has added a little description in greek after the jump.

The Anna Gram site says that the clock will run on the energy of the lemon for a week or longer and was designed in an effort to “remind ourselves that nature, in spite of the various transformations to which we subject her, is still our direct energy source”.

Μόλις είπα στον Άρη: “shit … με ένα φρούτο μπορείς να τροφοδοτήσεις ένα ρολόι με ρεύμα!” Κι ο Άρης με κοίταξε λες και μόλις βγήκα από κανά σπήλαιο. Προφανέστατα τη μέρα που μαθαίναμε για αυτά τα πράγματα στη Χημεία εγώ έβαζα κλωστή στη ραπτική μου μηχανή … ή έπλεκα! Λοιπόν, αυτό το ρολόι τροφοδοτείται με “προσχολική χημεία” και την ηλεκτρόλυση μεταξύ του βύσματος και του λεμονιού. Για εσάς που διαβάζετε αγγλικά, η βικιπαίδια έχει ένα λήμα με τίτλο “μπαταρία λεμονιού” και για σας που διαβάζετε ελληνικά, ο Άρης έχει προσθέσει μια μικρή περιγραφή στα ελληνικά στη συνέχεια του άρθρου.

Η ιστοσελίδα της Anna Gram λέει πως το ρολόι λειτουργεί με το ρεύμα από ένα λεμόνι για μια εβδομάδα ή περισσότερο και σχεδιάστηκε σε μία προσπάθεια να “μας υπενθυμίσει πως η φύση, αντίθετα με τις μετατροπές στις οποίες την υποβάλουμε, είναι ακόμα η άμεση ενεργειακή πηγή μας”.

via: core77

Μία μπαταρία λεμονιού είναι αρκετά εύκολο να κατασκευαστεί. Χρειάζεσαι ένα κοματάκι τσίγκο (ψευδάργυρο), ένα κοματάκι χαλκό κι ένα λεμονάκι μυρωδάτο. Τα μέταλα θα παίξουν το ρόλο των ηλεκτροδίων της μπαταρίας μας και το λεμόνι θα μας παρέχει το οξύ. Καλό είναι να έχετε ένα πολύμετρο για να δείτε πως πράγματι υπάρχει ρεύμα.

Πως λοιπόν λειτουργεί? Καρφώνουμε τα ηλεκτρόδια στο λεμόνι φροντίζοντας να υπάρχει μιά μικρή απόσταση μεταξύ τους. Ο τσίγκος γίνεται η άνοδος και άμεσα θέλει να αρχίσει να οξειδώνεται, δηλαδή να χάνει ηλεκτρόνια. Στην κάθοδο, που είναι ο χαλκός, τα κατιόντα υδρογόνου μέσα στον όξινο χυμό λεμονιού, διψάνε για ηλεκτρόνια, για αναγωγή δηλαδή.

Με το που βάζουμε ένα καλώδιο μεταξύ των ηλεκτροδίων, φεύγουν τα ηλεκτρόνια από τον τσίγκο και μέσω του καλωδίου συναντάνε τα κατιόντα υδρογόνου. Κι αυτό συνεχίζεται μέχρι να οξειδωθεί όλος ο τσίγκος ή μέχρι να γίνει αναγωγή όλων των κατιόντων υδρογόνου στο χυμό.

Αυτή η ροή ηλεκτρονίων είναι ρεύμα το οποίο μπορεί να χρησημοποιηθεί για τη τροφοδοσία μίας πολύ μικρής συσκευής σαν ένα ηλεκτρονικό ρολόι. Θυμάμαι ο Μαγκάιβερ είχε κάνει το ίδιο με ένα κάκτο στην έρημο. Με αυτό το τρόπο κατάφερε να επαναφέρει σε λειτουργία την κονσόλα του πυραύλου και να τον εκτοξεύσει ενάντια του άλλου πυραύλου που είχαν οι άλλοι (bullshit!).

Άρης

ΥΓ. Δέχομαι διορθώσεις!