Die tea bag, die!

I will never condone the use of a tea bag but I do like Jonas Trampedach for trying to find a solution to those unsightly post-infused tea bags. It is called the Tea Bag Coffin and works very well for serving as well as temporarily discarding the bag, or shamefully hiding it away. What I am most encouraged by is liquid containment and this way in the winter months you get to nestle your mug in your hands without getting tea fanning run-off all over yourself. But is the hole deep enough? It certainly opens up conversation about this long time and generally unresolved problem.

Ποτέ μου δεν πρόκειται να ανεχτώ τη χρήση φακέλων τσαγιού αλλά μου αρέσει ο Jonas Trampedach που προσπάθησε να βρει μιά λύση για αυτά τα άσχημα μετα-στραγγισμένα φακελάκια. Λέγεται το Φέρετρο για Φακελάκια Τσαγιού και δουλεύει πολύ καλά για το σερβίρισμα μα και για την πρωσορινή απόριψη του φακελακίου ή για την επαίσχυντη απόκρυψή της. Τι με ενθαρύνει ιδιαίτερα, είναι η συγκράτηση υγρών του κι με αυτό το τρόπο τους χειμερινούς μήνες μπορείς να φωλιάζεις τη κούπα μέσα στα χέρια σου χωρίς το τσάι να στάζει παντού πάνω σου. Μα είναι η τρύπα αρκετά βαθειά? Οπωσδήποτε ανοίγει συζήτηση για αυτό το μακροχρόνιο και γενικά ανεπίλυτο πρόβλημα.

Via: Swissmiss

Carbon Copies - pencils made of human ashes

So, I’m not sure what to think of this but I know that it doesn’t feel right, but maybe because it is a direct response to death. Carbon Copies is a 240 pencil set made from the carbon of human remains. From the average human body, of ash that is, 240 pencils can be made giving you “a lifetime supply of pencils for those left behind”. “Each pencil is foil stamped with the name of the person. Only one pencil can be removed at a time, it is then sharpened back into the box causing the sharpenings to occupy the space of the used pencils. Over time the pencil box fills with sharpenings - a new ash, transforming it into an urn. The window acts as a timeline, showing you the amount of pencils left as time goes by.”

Hmm …. but neverless original!

Λοιπόν, δεν ξέρω τι να σκεφτώ για αυτό αλλά ξέρω πως κάτι δεν μου πάει, αλλά ίσως γιατί είναι μία άμεση αντίδραση στο θάνατο. Το Carbon Copies είναι ένα σετ 240 μολυβιών κατασκευασμένα από τον άνθρακα ανθρωπίνων λείψανων. Από το μέσο ανθρώπινο σώμα, τη τέφρα του δηλαδή, μπορούν να κατασκευαστούν 240 μολύβια δίνοντάς σου “μιάς ζωής προμήθεια μολυβιών για αυτούς που μείναν πίσω”. “Κάθε μολύβι είναι σταμπαρισμένο σε μεταλικά γράμματα το όνομα του ατόμου. Μόνο ένα μολύβι μπορεί να αφαιρεθεί ανά πάσα στιγμή, το ξύνεις στο κουτί και τα ξύσματα μένουν κι αυτά μέσα στο κουτί λαμβάνοντας τον χώρο των χρησημοποιημένων μολυβιών. Με το πέρασμα του χρόνου το κουτί των μολυβιών γεμίζει με ξύσματα - μία νέα στάχτη, μεταμορφώνοντάς το σε τεφροδόχο. Η σχισμή παίζει το ρόλο της χρονογραμμής, δείχνοντάς σου τον αριθμό των μολυβιών που μένουν όπως περνάει ο καιρός.”

Χμμμ … παρ’όλα αυτά πρωτότυπο!

Read the rest of this entry »

Pierced bowl - Panier percé

Ahh, I really like this product! Its lovely! So its a ceramic bowl with holes poked through and when you purchase it, it comes with a needle, a selection of thread colours and instructions for decorating. I love the user interaction that it encourages, that it requires. Its not a particularly intriguing object without the embroidery and without the owner/buyer doing the embroidery, its not a complete object. I am intrigued however, do people that have purchased the Panier Percé stitch it in the way the designer’s intended, following the instructions that come with it or do they take on complete artistic freedom? Or is that in fact the way the designers intended?  It comes with other thread colours too, check it out!

Αααχ, πολύ μου αρέσει αυτό το προϊόν! Είναι αξιαγάπητο! Είναι λοιπόν ένα κεραμικό μπωλ με τρύπες περασμένες κι όταν το αγοράζεις, έρχεται με μια βελόνα, μια ποικιλία χρωματιστών κλωστών κι οδηγίες για διακόσμηση. Πολύ μου αρέσει η διδραστικότητα με το χρήστη που ενθαρύνει, αλλα και απαιτεί. Δεν είναι ιδίαιτερα ενδιαφέρον χωρίς το κέντημα και χωρίς τον ιδιοκτήτη/αγοραστή να το κεντήσει, δεν είναι ενα τελειωμένο αντικείμενο. Είμαι περίεργη πάντως, αυτοί που αγοράζουν το Panier Percé το κεντάνε με το τρόπο οι σχεδιαστές σκόπευαν, ακολουθώντας τις οδηγίες που το συνοδεύουν ή αναλαμβάνουν πλήρη καλλιτεχνική ελευθερία? Ή μήπως κι αυτό ήταν η πρόθεση των σχεδιαστών του; Έρχεται και με άλλα χρώματα κλωστών, τσέκαρε!

Apostolos Porsanidis - A shark in my soup

Poking around the designers list at Industreal, trying to spot if on the off chance a Greek would be listed and low and behold … Apostolos Porsanidis, who has designed ‘a shark in my soup’. Thank heavens for the walls! Being from Australia where the oceans are vast, deep and full of big sharks, this makes my spine tingle, but its wonderful. A good sense of humour, a great sense of fantasy, a nice sense of material … we are looking forward to some more.

Even Damien Hirst has a prototype parked on his desk at Desk Job on Wallpaper!

Έχωνα τη μύτη μου στη λίστα σχεδιαστών της Industreal, προσπαθώντας να δω αν τυχαία θα είχε και κανέναν Έλληνα και να … Ο Απόστολος Πορσανίδης, ο οποίος σχεδίασε “ένας καρχαρίας στη σούπα μου”. Δόξα τω Θεώ για τον περιμετρικό τοίχο! Είμαι από την Αυστραλία όπου οι ωκεανοί είναι απέραντοι, βαθιοί και γεμάτοι μεγάλους καρχαρίες, αυτό μου φέρνει ρήγος, αλλά είναι έξοχο. Μία καλή αίσθηση χιούμορ, περίφημη αίσθηση φαντασίας, ωραία αίσθηση υλικών … ανυπομονούμε να δούμε κι άλλα.

Μέχρι κι ο Damien Hirst έχει ένα από τα πρωτότυπα στο γραφείο του στο DeskJob του Wallpaper!