Vase made by Bees - Βάζο κατασκευασμένο από Μέλισσες

Made by bees, with a little coercion from the humans! Designed by Tomas Gabzdil Libertiny of Studio Libertiny and made by 40,000 bees in one week! Studio Libertiny made a vase-shaped hive that the bees colonised then built a honeycomb form to cover the vase shape. Amusingly, Libertiny coined a term to describe the process: “slow prototyping” in contrast to “rapid prototyping”. The piece itself is beautiful. In the way that we relish the hand in hand-made objects, you can see the impression of nature on this work. It is organic and even though the designer has proposed the form, the very nature of the wax building process ensures that each work will be marked differently and take on a personality of its own. Working in this way, Libertiny has broken down the boundaries of conventional production and with a guiding hand, let nature create an object that was up until now perceived to be solely a man-made object.

Dezeen were lucky to get a statement from Libertiny about the project and he had the following to say: “I have been interested in contradicting the current consumer society (which is interested in slick design) by choosing to work with a seemingly very vulnerable and ephemeral material - beeswax. … To give a form to this natural product it has occurred more than logical to choose a form of a vase as a cultural artifact. Beeswax comes from flowers and in the form of a vase ends up serving flowers on their last journey. … At this point I asked myself a question: ‘Can I make this product already at the place where the material originates?’ My ambition to push things further led me to alienate the process by which bees make their almost mathematically precise honeycomb structures and direct it to create a fragile and valuable object – like a pearl. This takes time and time creates value.”

More pictures after the read more link.

Κατασκευασμένο από μέλισσες με λίγο καταναγκασμό από ανθρώπους! Σχεδιασμένο από τον Τόμας Γκάμπζντιλ του Στούντιο Λιμπερτίνι και κατασκευασμένο από 40.000 μέλισσες σε μία εβδομάδα! Το Στούντιο Λιμπερτίνι έφτιαξε ένα μελίσσι με σχήμα βάζου όπου οι μέλισσες έστησαν αποικία και μετά έχτισαν τις κυψέλες να καλύψουν το σχήμα του βάζου. Για πλάκα, ο Λιμπερτίνι δημιούργησε ένα νεολογισμό να περιγράψει τη διαδικασία: “αργή προτυποποίηση” σε αντίθεση με την “ταχεία προτυποποίηση”. Το ίδιο το κομάτι είναι πανέμορφο. Με τον ίδιο τρόπο που απολαμβάνουμε την παρουσία του χεριού στα χειροποίητα αντικείμενα, μπορούμε να δούμε την αποτύπωση της φύσης σε αυτό το έργο. Είναι οργανικό κι έστω κι αν ο σχεδιαστής έχει προτείνει τη μορφή, η ίδια η φύση της διαδικασίας χτισίματος με κερί εξασφαλίζει πως το κάθε έργο θα έχει σημαδευτεί διαφορετικά και θα έχει πάρει τη δική του προσωπικότητα. Δουλεύοντας με αυτό το τρόπο, ο Λιμπερτίνι έχει διασπάσει τα όρια της συμβατικής παραγωγής και με ένα οδηγητήριο χέρι, έχει αφήσει τη φύση να δημιουργήσει ένα αντικείμενο που μέχρι τώρα αντιλαμβανόμασταν μόνο ως φτιαγμένο από τον άνθρωπο.

Οι Ντεζίν ήταν τυχεροί να πάρουν μία δήλωση από τον Λιμπερτίνι σχετικά με το έργο και είχε να πεί τα ακόλουθα: “Έχω ενδιαφερθεί να αντικρούσω την παρούσα καταναλωτική κοινωνία (που ενδιαφέρεται για το κομψό και στιλπνό σχεδιασμό) επιλέγοντας να δουλέψω με ένα φαινομενικά ευάλωτο και εφήμερο υλικό - το κερί μέλισσας. … Να δώσω μορφή σε αυτό το φυσικό αντικείμενο το σκέφτηκα λογικό να διαλέξω τη μορφή ενός βάζου ως πολιτισμικό τεχνούργημα. Το κερί της μέλισσας προέρχεται από λουλούδια και στη μορφή του βάζου υπηρετεί τα λουλούδια στο τελευταίο τους ταξίδι. … Σε αυτό το σημείο ρώτησα τον εαυτό μου: ‘Μπορώ να φτιάξω αυτό το προϊόν στον τόπο που το υλικό προέρχεται;’ Η φιλοδοξία μου να τραβήξω τα πράγματα παραπέρα με έχει οδηγήσει να αποξενώσω την διαδικασία με την οποία οι μέλισσες φτιάχνουν τις σχεδόν μαθηματικά ακριβή κυψελικές κατασκευές και να την κατευθύνω να δημιουργήσει ένα εύθραυστο και πολύτιμο αντικείμενο - σαν ένα μαργαριτάρι. Αυτό παίρνει χρόνο και δημιουργεί αξία.”

Περισσότερες φωτογραφίες μετά το κλικ.

Read the rest of this entry »

Mount Kebnekaise - Όρος Κεμπνεκέζ

It’s rare to come across a great looking bean bag and especially one that integrates pattern as poetically as Kebnekaise by Little Red Stuga. The Little Red Stuga have designed and produced a number of children’s play products but Kebnekaise would work brilliantly in many interiors. I was initially attracted to the pattern. The ordered dither at this size and proportion not only represents snow but appears as a play on embroidery or colour and weave techniques and conjures images of vernacular textiles of Northern Europe and Scandinavia. What I didn’t know was that the city at the base of this glorious land form is facing a very interesting future due to the fact that after decades of mining underneath the city, it is at risk of caving in. The solution: to move the city 2.5 miles to the side to prevent an otherwise inevitable disaster. Little Red Stuga have made a short almost-stop-motion video to outline the plan of relocation. It is an incredible undertaking.

UPDATE: I was unsure about the construction of the bean bag, however following a conversation with one of the designers, Kasper Medin, I am pleased to find that the bag is knitted, pattern and all. It is a fun interpretation of a pattern that is generally found in computer graphics on a minute scale and it is encouraging to see that they have used a construction technique to illustrate it rather than simply printing it.

Σπάνια τυχαίνει να βρείς ένα καλλαίσθητο πουφ και ειδικά ένα που συμπεριλαμβάνει μοτίβο όσο ποιητικά όσο το Κεμπνεκέζ από τους  Λιτλ Ρεντ Στούγκα. Οι Λιτλ Ρεντ Στουγκα έχουν σχεδιάσει και παράγει έναν αριθμό προϊόντων που είναι παιδικά παιχνιδια αλλά το Κεμπνεκές ταιριάζει λαμπρά σε πολλούς εσωτερικούς χώρους. Αρχικά με τράβηξε το μοτίβο. Το ordered dither σε αυτές τις διαστάσεις και αναλογία όχι μόνο αντιπροσωπεύει χιόνι αλλά φαίνεται ως υπονοούμενο κεντήματος ή τεχνικών έγχρωμης ύφανσης σε αργαλειό και δημιουργεί συνειρμούς τοπικών υφασμάτων από τη Βόρεια Ευρώπη και τη Σκανδιναβία. Τι δεν ήξαρα ήταν πως η πόλη στη βάση αυτής της περίλαμπρης γαίας μορφής αντιμετωπίζει ένα πολύ ενδιαφέρον μέλλον βάση του γεγονότος ότι μετά από δεκαετείες μετάλευσης κάτω από την πόλη, είναι υπό κίνδυνο να καθιζάνει. Η λύση: να μεταφερθεί η πόλη 2.5 μίλια προς την άκρη να αποφευχθεί μία ειδάλλως αναπόφευκτη καταστροφή. Οι Λιτλ Ρεντ Στούγκα έχουν φτιάξει ένα μικρού μήκους βίντεο τραβηγμένο σχεδόν-καρέ-καρέ να περιγράψουν το σχέδιο της μετακίνησης. Είναι ένα απίστευτο εγχείρημα.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Δεν ήμουν σίγουρη για την κατασκευή του πουφ, ωστόσο μετά από μία συζήτηση με έναν από τους σχεδιαστές, Κάσπερ Μέντιν, με ευχαρίστησή μου βρήκα πως το πουφ είναι πλεκτό, μοτίβο και όλα. Είναι μία διασκεδαστική ερμήνευση ενός μοτίβου που γενικά βρίσκεται σε γραφικά ηλεκτρονικών υπολογιστών σε μικρότατη κλίμακα και είναι ενθαρυντικό πως έχουν χρησημοποιήσει μία κατασκευαστική τεχνική να το αποδόσουν αντί απλά να το εκτυπώσουν.

Nature’s Chrystal Palace - Το Κρυστάλλινο Παλάτι της Φύσης

I wonder … when Punch magazine nicknamed The Crystal Palace for the building which was to hold The Great Exhibition in 1851, did they or anyone else for that matter imagine that 1000 feet (300 metres) under the surface of the earth lay this magnificent world? It was discovered in the year 2000 by two brothers that were drilling in Mexico. The cave is literally full of crystals with some measuring more than 30 feet (9 metres) long and are possibly about 600,000 years old. For all this time, these crystals have been slowly growing in a perfect environment of water, heat and humidity to produce selenite structures of astounding size and proportion. The cave was entirely full of water but around 1985 miners unknowingly drainned it revealing the amazing crystals. No longer immersed in water, the crystals stopped growing. The current environment is hot and sticky, 44° degrees Celcius and between 90 and 100 percent humidity due to the fact that the cave “lies above an intrusion of magma about a mile below the surface”. This environment is quite unsuitable for the human condition and as such, visitors to the cave have to don a suit of ice packs and wear masks to assist in breathing. Without gravity …. how would you know which way is up and which is down .. or would it really matter. What a breathtaking sight! You can read the full article on the National Geographic site where you will also find all of the pictures and the video from the cave.

Aναρωτιέμαι … όταν το περιδικό Παντς έβγαλε το υποκοριστικό Το Κρυστάλλινο Παλάτι για το κτήριο που θα φιλοξενούσε τη Μεγάλη Έκθεση του 1851, μήπως κανένας από αυτούς ή οποιοσδήποτε άλλος για αυτό το λόγο φαντάστηκαν πως 1000 πόδια, 300 μέτρα, κάτω από την επιφάνεια της γης θα απλωνόταν αυτός ο μεγαλοπρεπής κόσμος; Ανακαλύφθηκε το 2000 από δύο αδέρφια που έκαναν γεώτρηση στο Μεξικό. Το σπήλαιο είναι κυριολεκτικά γεμάτο κρύσταλλους με μερικούς πάνω από 30 πόδια, 9 μέτρα, μήκος και πιθανότατα ηλικίας 600.000 ετών. Για όλο αυτό τον καιρό, αυτοί οι κρύσταλλοι μεγαλώναν σε ένα τέλειο περιβάλλον νερού, ζέστης και υγρασίας για να παράγουν κατασκευάσματα σεληνητίου εκπληκτικού μεγέθους και αναλογιών. Το σπήλαιο ήταν εντελώς γεμάτο αλλά αλλά εργάτες ορυχείου μη ξέροντας προκάλεσαν την αποστράγγισή του αποκαλύπτωντας τους καταπληκτηκούς κρυστάλλους. Μην όντας βυθισμένοι σε νερό, οι κρύσταλλοι σταμάτησαν να μεγαλλώνουν. Το τρέχον περιβάλλον είναι ζεστό και γλοιώδη, 44° βαθμοί Κελσίου και μεταξύ 90 και 100 τοις εκατό υγρασία λόγω του γεγονότος πως το σπήλαιο “βρίσκεται πάνω από έγκλεισμα μάγματος σχεδόν ένα μίλι κάτω από την επιφάνεια”. Αυτό το περιβάλλον είναι αρκετά ακατάλληλο για την ανθρώπινη κατάσταση κι έτσι, οι επισκέπτες στο σπήλαιο πρέπει να μοστράρουν με στολή ναρθηκών πάγου και να φορούν μάσκες να τους βοηθάνε να αναπνέουν. Χωρίς βαρύτητα … πως θα ήξερες που είναι το πάνω και που το κάτω … ή θα πείραζε μήπως πραγματικά. Θέα που σου παίρνει την ανάσα! Μπορείτε να διαβάσετε το πλήρες άρθρο στην ιστοσελίδα της  Νάσιοναλ Τζιογκράφικ όπου θα βρείτε όλες τις φωτογραφίες και το βίντεο από το σπήλαιο.