Mount Kebnekaise - Όρος Κεμπνεκέζ

It’s rare to come across a great looking bean bag and especially one that integrates pattern as poetically as Kebnekaise by Little Red Stuga. The Little Red Stuga have designed and produced a number of children’s play products but Kebnekaise would work brilliantly in many interiors. I was initially attracted to the pattern. The ordered dither at this size and proportion not only represents snow but appears as a play on embroidery or colour and weave techniques and conjures images of vernacular textiles of Northern Europe and Scandinavia. What I didn’t know was that the city at the base of this glorious land form is facing a very interesting future due to the fact that after decades of mining underneath the city, it is at risk of caving in. The solution: to move the city 2.5 miles to the side to prevent an otherwise inevitable disaster. Little Red Stuga have made a short almost-stop-motion video to outline the plan of relocation. It is an incredible undertaking.

UPDATE: I was unsure about the construction of the bean bag, however following a conversation with one of the designers, Kasper Medin, I am pleased to find that the bag is knitted, pattern and all. It is a fun interpretation of a pattern that is generally found in computer graphics on a minute scale and it is encouraging to see that they have used a construction technique to illustrate it rather than simply printing it.

Σπάνια τυχαίνει να βρείς ένα καλλαίσθητο πουφ και ειδικά ένα που συμπεριλαμβάνει μοτίβο όσο ποιητικά όσο το Κεμπνεκέζ από τους  Λιτλ Ρεντ Στούγκα. Οι Λιτλ Ρεντ Στουγκα έχουν σχεδιάσει και παράγει έναν αριθμό προϊόντων που είναι παιδικά παιχνιδια αλλά το Κεμπνεκές ταιριάζει λαμπρά σε πολλούς εσωτερικούς χώρους. Αρχικά με τράβηξε το μοτίβο. Το ordered dither σε αυτές τις διαστάσεις και αναλογία όχι μόνο αντιπροσωπεύει χιόνι αλλά φαίνεται ως υπονοούμενο κεντήματος ή τεχνικών έγχρωμης ύφανσης σε αργαλειό και δημιουργεί συνειρμούς τοπικών υφασμάτων από τη Βόρεια Ευρώπη και τη Σκανδιναβία. Τι δεν ήξαρα ήταν πως η πόλη στη βάση αυτής της περίλαμπρης γαίας μορφής αντιμετωπίζει ένα πολύ ενδιαφέρον μέλλον βάση του γεγονότος ότι μετά από δεκαετείες μετάλευσης κάτω από την πόλη, είναι υπό κίνδυνο να καθιζάνει. Η λύση: να μεταφερθεί η πόλη 2.5 μίλια προς την άκρη να αποφευχθεί μία ειδάλλως αναπόφευκτη καταστροφή. Οι Λιτλ Ρεντ Στούγκα έχουν φτιάξει ένα μικρού μήκους βίντεο τραβηγμένο σχεδόν-καρέ-καρέ να περιγράψουν το σχέδιο της μετακίνησης. Είναι ένα απίστευτο εγχείρημα.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Δεν ήμουν σίγουρη για την κατασκευή του πουφ, ωστόσο μετά από μία συζήτηση με έναν από τους σχεδιαστές, Κάσπερ Μέντιν, με ευχαρίστησή μου βρήκα πως το πουφ είναι πλεκτό, μοτίβο και όλα. Είναι μία διασκεδαστική ερμήνευση ενός μοτίβου που γενικά βρίσκεται σε γραφικά ηλεκτρονικών υπολογιστών σε μικρότατη κλίμακα και είναι ενθαρυντικό πως έχουν χρησημοποιήσει μία κατασκευαστική τεχνική να το αποδόσουν αντί απλά να το εκτυπώσουν.

Jean Shin’s TEXTile - 22720 key textile - 22720 πλήκτρα υφάσματος

Jean Shin in collaboration with The Fabric Workshop and Museum in Philadelphia in 2006 made and installed TEXTile. An installation made from 22,528 recycled computer keycaps and 192 custom-made keycaps, fabric, a custom built working keyboard with interactive software, a video projection and to top it all off, a few good chunks of aluminium.

The computer keyboard keycaps are embedded into a length of cloth and have been layed out in order to create a transcript of the artists email correspondence with the manufacturers and fabricators involved in putting the work together.  At one end, there is a working keyboard that allows visitors to the exhibition to type a message which is displayed on the screen at the opposite end and “thereby continuing the virtual dialogue”. Her web site says that “the project speaks to the pervasiveness of email in our lives while commenting on the fact that, despite the modern technology of virtual communication, our written language is linked to the tactile sensation of moving our fingers over an outmoded typewriter system.”

I applaud the fact that the fabric is readable and that there has been great thought and labour put in to ensure that the keys tell a story and recreate the making of the installation. Pictorial storytelling has played a dominant role in textile history but the written word is rare, more specifically textiles decorated entirely in the written word are rare and this work speaks strongly to those of us who communicate everyday using a keyboard. I also appreciate her acknowledgement of the importance that the fabricators played in developing the work and that they too are part of the work itself and the story that it has to tell.

As a side note, likely to be one of the longest pictorial textiles in history is the Bayeux tapestry which I have been lucky to see. Although called a tapestry it is actually an embroidered cloth that measures 70 m long and documents the events of the Norman invasion of England in 1066 with embroidered annotations in Latin. I found a great little video on YouTube that shows an animated Bayeux tapestry to tell the story in English… fun and effective.

Η Τζιν Σιν με τη συνεργασία του Εγραστηρίου Υφασμάτων και το Μουσείο της Φιλαδέλφιας το 2006 έφτιαξε κι εγκατέστησε το TEXTile. Μία εγκατάσταση φτιαγμένη από 22.528 επανακυκλωμένα καπάκια πλήκτρων και 192 ειδικά κατασκευασμένα καπάκια πλήκτρων, ύφασμα, ένα ειδικά κατασκευασμένο λειτουργικό πληκτρολόγιο με διαδραστικό λογοσμικό, έναν προβολέα βίντεο και για να το τελειώσουν όλο, μερικά καλά κομάτια αλουμινίου.

Τα καπάκια από πληκτρολόγιο υπολογιστή είναι εμφυτευμένα σε ένα μήκος υφάσματος κι έχουν ταξιθετηθεί με τρόπο ώστε να δημιουργούν μία καταγραφή της αλληλογραφίας με τους κατασκευαστές που επμλέχθηκαν στην συνάθριση του έργου. Στο ένα άκρο, είναι ένα λειτουργικό πληκτρολόγιο που επιτρέπει στους επισκέπτες στην έκθεση να δακτυλογραφούν ένα μήνυμα το οποίο προβάλεται στη οθόνη στην αντίθετη άκρη και “δι’αυτού συνεχίζει τον εικονικό διάλογο”. Η ιστοσελίδα της λέει πως “το έργο μιλάει στην διάχυτη παρουσία της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας στις ζωές μας σχολιάζοντας το γεγονός πως, αντίθετα με τη μοντέρνα τεχνολογία των εικονικών επικοινωνιών, η γραπτή μας γλώσσα είναι συνδεδεμένη με την απτή αίσθηση της κίνησης των δακτύλων μας πάνω από ένα παλιομοδίτικο σύστημα γραφομηχανής”.

Επιδοκιμάζω το γεγονός πως το ύφασμα είναι αναγνώσιμο και πως πολλή σκέψη και εργασία έχει πέσει πάνω του να επιβεβαιωθεί πως τα πλήκτρα λένε μία ιστορία και αναδημιουργούν την κατασκευή της εγκατάστασης αυτής. Η εικονογραφημένη εξιστόρηση έχει παίξει δεσπόζων ρόλο στην ιστορία του υφάσματος μα ο γραπτός λόγος είναι σπάνιος, πιό συγκεκριμένα υφάσματα διακοσμημένα εντελώς με τον γραπτό λόγο είναι σπάνια κι αυτή η δουλειά είναι σπάνια και μιλά δυνατά σε αυτούς από εμάς που επικοινωνούν καθημερινά χρησημοποιώντας ένα πληκτρολόγιο. Ακόμα εκτιμώ την αναγνώρισή της σημασίας που οι κατασκευαστές παίξαν στην ανάπτυξη του έργου και πως αυτοί επίσης είναι τμήμα του ίδιου του έργου και της ιστορίας που έχει να πει.

Ως υποσημείωση, πιθανόν να είναι το μακρύτερο εικονογραφημένο ύφασμα στην ιστορία είναι η ταπισερί του Μπαγιού που είμαι τυχερή να έχω δει. Αν και αποκαλείται ταπισερί, στην πραγματικότητα είναι ένα κεντητό ύφασμα που έχει μήκος 70 μέτρα και καταγράφει τα γεγονότα της εισβολής της Αγγλίας από τους Νορμανδούς το 1066 με κεντημένα υπομνήματα στα Λατινικά. Βρήκα ένα έξοχο μικρό βίντεο στο YouTube που δείχνει μία κινούμενη ταπισερί του Μπαγιού να λέει την ιστορία στα Αγγλικά… έχει πλάκα και είναι αποτελεσματικό!

via: Le territoire des sens